Door regelmatig via zoekmachines als Technorati en de blogzoeker van Google te zoeken met trefwoorden als Groningen, Academiegebouw en Zernike, verzamelde de UK-redactie dit studiejaar ruim honderd weblogs van Groninger studenten. Na aftrek van inmiddels dode links, weblogs van Hanze- en uitwisselingsstudenten en collectieve blogs van colleges en jaarclubs, bleven daar uiteindelijk 66 meer persoonlijke weblogs van over.
Opmerkelijk: 40 van de 66 (zo’n 60 procent) bleken van studentes. Kennelijk bestaat er bij vrouwen een grotere neiging tot digitale mededeelzaamheid dan bij mannen. Ook bij de verdeling over de studies ontbrak evenredigheid. Ruim de helft van de blogs wordt bijgehouden door letterenstudenten. Een zesde komt voor rekening van studenten aan de sociale faculteit. De andere faculteiten verdeelden keurig het restant, met dien verstande dat bedrijfskunde met zijn ene studentenweblog wel erg mager scoort. Binnen letteren zijn het trouwens vooral historici, journalisten, communicatiekundigen en KCM-ers die bloggen, terwijl een grote studie als internationale organisaties schittert door afwezigheid. Net als de bedrijfskundigen lijken io-ers een schroom voor bloggen te hebben. Is deze schroom misschien te duiden als een voorschot op de geheimhoudingsplicht in bedrijfsleven en diplomatie?
Een verborgen hoekje op internet
Bloggen is in. En dat geldt net zo goed in de studentenwereld als daarbuiten. Tientallen Groningse studenten houden een weblog bij waarin ze vertellen over hun studie, uitgaan, vreselijke docenten of het simultaan schoonmaken van wc en kat.
harry perton
‘Volgens mij is een weblog juist géén dagboek op internet!”, zegt journalistiekstudent Neeltje Huirne op haar weblog. “Een dagboek is geheim, heeft een slotje en ligt verstopt, en pas als je dood bent kunnen de mensen om je heen erin lezen wat jou al die tijd écht heeft beziggehouden, maar waarover je niet steeds praatte. Een dagboek gaat over je allerbinnenste, je ziel, en die gooi je niet zomaar het internet op.”
Dat een weblog een internet-dagboek zou zijn, is een wijdverbreid misverstand, nog steeds uitgevent door bladen als Flair. In feite echter, is een weblog niets anders dan een dynamische website, waar de meest recente bijdrage meteen in beeld staat. Zo’n website is met allerlei content te vullen, van persoonlijke ontboezemingen, akkoord, tot hele specialistische informatie.
Dagboek en weblog verschillen van richting. Is het dagboek naar binnen gericht, op introspectie, het weblog is naar buiten gekeerd, mikt juist op een publiek. Webloggers hebben een andere motivatie dan dagboekschrijvers, zij willen iets delen met andere mensen. Vaak zijn webloggers zich bewust van dat verschil. “Niet over alles wat ik meemaak kan en wil ik schrijven”, zegt de student orthopedagogiek Afke op haar blog. Bepaalde dingen hou je nou eenmaal privé: “Ik zou weinig vriendjes en vriendinnetjes overhouden wanneer ik alles wat ik hoor, zie of voel klakkeloos op mijn weblog zou publiceren.” En de economiestudente Esther Kuindersma schreef op haar weblog: “Uiteraard zou ik al mijn frustraties kunnen gaan bespreken en alles er lekker uitgooien, maar ja, het is niet echt een persoonlijk dagboek, hè. ’t Is een openbare blog en in principe kan iedereen meelezen.”
Uitzonderingen daargelaten, willen mensen met persoonlijke weblogs publiek bereiken, dat in eerste instantie meestal bestaat uit familie, vrienden en kennissen. Zo beginnen eerstejaars, maar ook studenten die een poos naar het buitenland gaan nogal eens een blog, om thuisfront of achterban op de hoogte te houden. Het kan trouwens ook andersom: orthopedagoge Afke begon haar blog aanvankelijk in het Engels voor een Amerikaans gastgezin, waar ze een jaar logeerde. Pas toen ze zich realiseerde dat de verhalen over haar studentenleven verkeerd konden aankomen in het conservatieve Montana, schakelde ze over op het Nederlands.
Dat lezers op weblogs kunnen reageren, is geen wet van Meden en Perzen, want er zijn ook blogs zonder reactiemogelijkheid. Maar verreweg de meeste webloggers stellen – anders dan dagboekschrijvers – integere reacties hogelijk op prijs. “Ik zou het supermooi vinden als je een berichtje achterlaat”, schreef Afke, een zinsnede die je in allerlei variaties op studentenblogs terugvindt. Haar studiegenoot Vampke dreigde bij een gebrek aan feedback op haar Vurige Verhalen zelfs de handdoek in de ring te gooien: “Lezen jullie eigenlijk mijn berichtjes wel? Als jullie het niet interessant vinden, kan ik ook wel stoppen.”
Als reacties ontbreken, zijn er altijd nog de statistieken, die laten zien hoe goed het weblog bezocht wordt. Webloggers kunnen daar schaamteloos trots op zijn. “Ik vind het geweldig dat iedere keer de bezoekersaantallen enorm zijn!!!” roept Afke uit. “Deze week staat de teller inmiddels op 158, super toch???” En als geneeskundestudente Mercèdès Terlaak naar de stats kijkt, valt haar opeens het aantal bekeken pagina’s per bezoeker op: “Ik voel me vereerd, ga vooral zo door hoor, mij hoor je niet klagen.” Toch bevreemdt het haar wel als er op een goeie dag acht bezoekers voor 372 pageviews zorgen: “Welke malloot komt er zo vaak op mijn site? Als de persoon in kwestie zich zou willen melden...”
Gewoonlijk staan er minder dan twintig pageviews per dag op de tellers van studentenweblogs en ligt het aantal bezoekers nog een stukje lager. Meestal bestaat het publiek dus inderdaad uit familieleden, vrienden en bekenden, afgezien van een incidentele dwaalgast. En dat maakt dat webloggers toch weer de illusie van de intimiteit kunnen gaan koesteren. Hoewel Afke donders goed weet dat haar weblog geen dagboek is, noemt ze het eens “dit goed verborgen plekje op internet”. Terwijl Esther Kuindersma, de econome die haar weblog niet als uitlaatklep wilde zien, zich even later vergaloppeert op het toetsenbord.
Esther schreef een zeer persoonlijke, dagboekachtige ontboezeming op haar weblog. De UK nam daar nota van, zag wat in het onderwerp en benaderde haar. “Op dat moment schrok ik enorm”, zegt ze. “Ik ben ik even met mijn neus op het feit gedrukt dat mijn blog openbaar toegankelijk is voor iedereen. Dat is nu eenmaal het geval bij dit soort dingen en dat weet ik dus ook wel, maar onbewust denk je toch dat het een beperkte kring vrienden is die het leest.”
Over de “keiharde confrontatie” met deze “enorme misvatting” praatte ze met een eveneens bloggende vriendin: “Het zijn toch echt momentopnames die je op je blog zet. Hoe je je dan voelt, komt naar voren in zo’n blog en kan later helemaal niet meer van toepassing zijn. Maar het is wel wat er dan zwart op wit staat op internet.” Haar conclusie was dat ze haar blog beter kon beveiligen met een wachtwoord, om “alleen toegang te verlenen aan degenen die erom vragen en waarvan ik het oké vind dat ze het zien.” Op die manier zou haar weblog veranderen in het tegendeel: een dagboek met een slotje, geheim en verstopt.
zie ook: Bloggen | Mijn boeken huilen om aandacht en Top 10 studentenblogs |